Uçurumun Kenarında

01Jun09

Hafif bir rüzgâr. Kitaptan başımı kaldırıyorum. Bir ses beni rahatsız ediyor. Din diyor, Allah diyor, Kur’an diyor; ama ses beni rahatsız ediyor. Ya Rabb, uzak tut beni enaniyetine hamallık yapanlardan. Hakikat’ı “ben”den kurtar.

Ses susmuyor. Ağzına sigara alıyor, benim aklım dumanlanıyor. Şimdi can alan Azrail olsam. Hızır gibi gelecekle karışsam. Sorgu yok. Sual yok. Musa da olmasa. Hesap da.

Budur düzen, budur nizam. Ses susmuyor, aklım duman altı. Enaniyet dini kurtarıyor, ölüm meleği arzulara hâkim. Ve ölüm geliyor.

Ankara’da yazın ilk akşamı. Ses kalmıyor, ruh kalmıyor. Ve ölüm geliyor.

Putlar yıkılıyor, tanrılar ölüyor. Nietzsche’ye selam olsun.

Ve ölüm geliyor, hak yerini buluyor. Hattat “Allahu alem”i yere göğe nakşediyor.

Son nefesler, son bakışlar.

Ve ölüm geliyor.

Mekan Kıraatevi

Filed under: Hikâye   |  1 Comment