Gece. Sınavdır gece insanın insanlığını sınamak için: İnsanın insanlığı. Her gece bir sınav. Gündüz ne âlâ, her şey apaçık ortada. Sesler yüzler mimikler. Oysa gece örter, saklar daha derinlere. Üzerine biraz daha toprak atar. Aydınlığın ve utancın. Utanç. Ahlak ve etik. Sessiz senfonide fısıldar şeytan için için. İçilir şehvetler, ağızlardan damlar taşanlar. Titrer ve titrer. Masumiyet gömülür. Derine. Daha derine. Aynalar düşman olur, yüz gizlenir, ağızdan dökülenleri yere akıtmadan koşulur yatağa. Kaçış başlamıştır.
Beni sen öldürdün baba! Bakma yüzüme. Yapmaa… Masumiyet kirletiyor seni.
Ne yapacağını bilemez halde doğrulmaya çalışır yataktan. Eli ayağına ayağı koluna karışır. Kızı karşısında durmaktadır. Nasıl da babasının kızı işte. Gurur. Elini zar zor gece lambasına götürür. Göz kayması. Saat üçe yaklaşıyor. Tik-tak. Kızı karşısındadır. Aldığı nefes verdiği nefesle doğru orantılı değildir sanki. Bunu düşünmez ama, aklı kızındadır, gözü kızındadır, kulağı kızındadır, kalbi… Kalbi yerinde yoktur, unutmuştur kabusta. Toprak altında kalmıştır. Kızı karşısında, ona bakmaktadır. Ta derinlere, her gece biraz daha derinlere gömdüğü kalbine bakmaktadır. Kabus. Sınav. Ter.
Unutacağımı zannediyorsun değil mi? Ha-ha. Af ha!? Af dilemek soruları boş bırakmaktır, baba. Af! Hah.
Toprak kokusunu zor seçer. Kızından mı gelmektedir yoksa derinlerden mi, bilmiyor. Zaten neyi bildi ki şimdiye kadar. Baba olmayı, eş olmayı? Peki ya insan olmayı? Gülemiyor da kendisine. Kendisine bakamıyor çünkü. Kendisine bakabilse görecek hâlbuki temaşayı. Bakamıyor. Aynalar düşman. İnsan bir aynadır. İçine doğru.
Beni sen öldürdün baba! Sen!
Ayna parçalanıyor. Ama buğusu kalıyor gözlerinin önünde. Ah! Meğer. Kızını gömüyor daha derinlere. Kürek sesleri yankılanıyor gecede. Saat üçe yaklaşırken tiktaklar yavaşlar aniden. Zaman durur, temaşa sona ermiştir.
Posted on Temmuz 11, 2011
0